برآیند تلاشی بدون مجوز خانه به خانه از دید جامعه شناسی؛ امنیت یا نفرت؟

توسط حاسنات محمدی

«دیدگاه» بیان‌گر نظریات صاحب‌نظران است و آماج‌نیوز در این مورد «پالیسی توازن» را دنبال می‌کند و از دیدگاه تمامی طرف‌ها استقبال و نشر می‌کند.

به نظر می‌رسد که طالبان به قول معروف از «خَر شیطان» پایین شدنی نیستند و بدون در نظرداشت حکم صریح قرآن، قانون و فرهنگ جامعه به تلاشی خانه به خانه در شمال کابل و ولایت‌های کاپیسا، پنجشیر و پروان ادامه می‌دهند.

اما این تلاشی هم از دید جامعه جهانی و هم از نظر داخلی، رنگ قومی به خود گرفته است. وقتی به عنوان دانش‌آموخته جامعه‌شناسی به رسانه‌های اجتماعی نظر انداختم، آشکار شد که پشتون‌های طالب و غیرطالب، افغانستان‌نشین و خارج نشین از این عملکرد طالبان حمایت می‌کنند.

در حالی‌که غیرپشتون‌ها به ویژه تاجیک‌ها به صراحت با آن مخالفت کرده، این روش را تحقیرآمیز می‌دانند و از ایجاد حس انتقام در درون شان سخن می‌زنند. این به وضاحت نشان می‌دهد که چقدر موضوع قومیت به بحث داغ امروز در افغانستان تبدیل شده است.

جامعه جهانی هم در این مورد خاموش نبوده، سفیر اتحادیه اروپا در واکنشی تلاشی خانه به خانه را «خشونت علیه اقوام مختلف» نام داده و خواهان توقف فوری شده است و سفیر آلمان نیز روش موجود را مناسب برای به دست آوردن ذهن و قلب مردم ندانسته است.

اما طالبان همچنان به ادامه این روش تاکید می‌کنند، برخی‌های شان این تلاشی را قومی نمی‌دانند و شماری از چهره‌های نزدیک شان هم آنرا برای تأمین امنیت و جمع‌آوری سلاح موثر می‌دانند.

اما پرسش اساسی اینست که این روش امنیت می‌آورد یا نفرت؟
واکنش‌های چند روز گذشته نشان داد که اگر طالبان با این کار ده‌ها میل اسلحه هم بدست بیاورند، ده‌ها مرتبه بیشتر نفرت را در برابر شان افزایش می‌دهند و شناختی که از جامعه جنگ‌زده افغانستان وجود دارد، نفرت عقده ایجاد می‌کند و عقده جنگ.

به هر حال؛ به نظر می‌رسد که طالبان از ترس ایستادگی مقاومت‌گران در بهار به همچو عمل خلاف دین، قانون و فرهنگ دست می‌زنند، اما آنها نمی‌دانند در جنگ بیشتر از چند میل سلاح، انگیزه مهم است و این کار طالبان خود انگیزه ایجاد می‌کند و در نهایت دیر یاد زود آتش می‌افروزد و همه را می‌سوزاند. پس عملکرد فراقانونی با رنگ قومی بجای امنیت، نفرت خواهد آورد.

پست‌های مرتبط

نظر بگذارید