نهم حوت روز سرباز؛ در هفت سال سرقوماندان محمد اشرف غنی با سربازان چه کرد؟

توسط Aamaj News

بیش‌تر از شش ماه از سقوط نظام‌ جمهوری در افغانستان می‌گذرد. حکومت پیشین در سال ۱۳۹۵ نُهم حوت را در تقویم افغانستان، روز سرباز نام‌گذاری کرد. همه‌ساله از این‌روز به‌پاس جان‌فشانی‌های نیروهای امنیتی گرامی‌داشت می‌شد.

اما با سقوط جمهوریت اکنون نه سربازی‌ست و نه از این‌روز تجلیل می‌شود. سربازانی‌که در خیلی از موارد از جان خود می‌گذشتند تا مصدر خدمت به وطن شان شوند.

در سال‌های گذشته در این‌روز بسیاری از شهروندان افغانستان در شبکه‌های اجتماعی به شیوه‌های گونه‌گون روز نهم حوت را به نیروهای امنیتی (پولیس، ارتش و امنیت ملی) تبریک می‌گفتند و به حمایت از آنان، عکس‌های نمایه‌ی‌شان را با تصاویر نیروهای امنیتی تزئین می‌کردند. شماری‌هم برای ستایش از نیروهای امیتی به آنان گُل می‌دادند و نیز به نواختن دهل و سرنای از آنان سپاس‌گزاری می‌کردند.

در نتیجه‌ی جنگ بیست‌ساله دست‌کم ۷۰ هزار نیر‌و‌ی حکومت پیشین کُشته شدند.

با این حال اشرف غنی، رییس‌جمهور فراری افغانستان بارها وعده‌ی اهدای زمین را به نیرو‌های امنیتی به‌ویژه به بازماندگان نیرو‌های جان باخته داده بود، اما ظاهرأ مثل سایر وعده‌ها هرگز جامه عمل نپوشید.

اداره‌ی بازرس ویژه‌ی امریکا برای بازسازی افغانستان یا سیگار بارها از حضور افراد معتاد و نیرو‌های خیالی گزارش داده و گفته بود که میلیارد‌ها دالر ضایع شده است.

در روز‌های اخیر حکومت اشرف غنی او روزانه با سربازان خط اول نبرد تلفنی گفت‌و‌گو می‌کرد و از ایستاده‌گی سخن می‌زد. اما همه نمایشی. گاهی می‌گفت: «فراری نیستم؛ این‌جا (افغانستان) خانه‌ام و گورام است». و گاه‌گاهی بیان می‌کرد: «یا با طالب نشسته مذاکره می‌کنیم یا زانو‌ها‌ی‌شان را می‌شکنیم» اما همین‌که طالبان نزدیک دروازه‌های کابل شدند پا به فرار گذاشت و شماری به او لقب «فراری» دادند.

تاریخ اما نه‌تنها در مورد او قضاوت می‌کند، بل‌که خواهد نوشت «رییس‌جمهوری که تا آخرین روز‌ها از ایستاده‌گی سخن می‌گفت اما به یک‌باره‌گی با سرنوشت‌ هزار‌ها نظامی و یک ملت بازی کرده، فرار کرد.»

ام‌روز هزاران سرباز بی‌سرنوشت زنده‌گی می‌کنند. شماری از آنان به‌خاطر لقه‌نانی به کشور‌های هم‌سایه مهاجر شده‌اند و تعدادی هم در افغانستان از بیم طالبان در خفا زندگی می‌کنند.

با این حال سربازی‌که همین لحظه در مرز ایران منتظر اخراج است، به آماج می‌گوید که «پولیس ایران مرا به اجبار اخراج می‌کند و ممکن در افغانستان کُشته شوم. خیانتی که اشرف غنی با ما کرد تاریخ هرگز فراموش نمی‌کند.»

فرار سرقوماندان اشرف غنی یک رُخ سکه است، اما رُخ حکایتی از شجاعت؛ در بیست‌وپنجم ماه عقرب سال ۱۳۹۶، «سید بسام پاچا»، یکی از سربازان نیروهای امنیتی افغانستان، با دیدن فرد انتحاری که به سمت انبوهی از غیرنظامیان می‌رفت تا مواد هم‌راهش را منفجر کند، راه دیگری برای جلوگیری از او نمی‌یابد مگر با ایجاد مانع جانی توسط خودش. سید بسام پاچا که در آن زمان فقط بیست‌وپنج سال سن داشت، فرد انتحاری را محکم می‌گیرد تا این‌که هم‌راه با مواد جاسازی‌شده در بدنش، منفجر شده و باعث مرگ چندین تن از سربازان امنیتی کشور به‌شمول آقای پاچا می‌شود.

این روی‌داد، تنها یک نمونه از موارد بسیاری را حکایت می‌کند که بیان‌گر پایبندی سربازان امنیتی کشور به مردم‌شان بود.

ام‌روز شماری از فعالان رسانه‌یی، فعالان مدنی و کابران شبکه‌های اجتماعی به‌پاس جان‌فشانی‌های نیرو‌های امنیتی پیشین مطلب‌های نیز نگاشته‌اند.

عطیه مهربان، فعال حقوق بشر نگاشته: «‏امروز، روز سرباز در افغانستان است. در کشوری‌که مُردن انسان ساده‌تر از ریختن برگ درختان بود».

او افزوده: «ما در زندگی‌مان مدیون صدهاهزار سربازی هستیم که جان عزیز، دست، پا، چشم، خانواده و همه چیزشان را به‌خاطر ما از دست دادند».

دُکتر حمیرا قادری، شاعر و نویسنده‌ی شناخته شده‌ی کشور در توییتی نگاشته: «‏سربازانی را به یاد بیاوریم که فدای سیاست ریاکارانه کرزی، فدای قدرت طلبی اشرف غنی و فدای شیک پوشی عبدالله شدند».

او افزوده: «سربازانی‌که میراث‌بر فقر و نامرادی بودند و با آن‌هم سران بی‌خاصیت از آب و نان شان دزیدند، زره سوار شدند، خانه‌های میلیون دالری خریدند و در نهایت گریختند‌.»

پست‌های مرتبط

نظر بگذارید